Dit is een beladen onderwerp: grafschrift en geboorte, geboorte en grafschrift.
DE Bibliotheek is zijn oude woordvorm: boekenverzameling. Een actueelere benaming is Mediatheek. Maar ook dat is bijna achterhaald. Vanuit het Latijn gezien zou het een 'Scientiatheek' moeten heten, een kennisverzameling. Maar ook dat klopt niet meer. De bibliotheek is een doorgeefluik geworden, een verwijsinstelling. Hoe moet je zoeken, hoe kan je zoeken, hoe wil je zoeken. Waar kan je de kennisbanken vinden waar de kennis zich bevind.
In alle artikelen, filmpjes e.d. die ik gelezen en gezien heb komt het volgende naar voren: zijn wij er voor de klanten of zijn de klanten er voor ons. Ik bedoel: bepaalt de klant onze toekomst of geven wij sturing aan de toekomst van onze klant. Het klinkt allemaal erg filosofisch (iets voor Sezai!), maar dat klopt: de bibliotheken moeten een nieuwe filosofie ontwikkelen om de klant van de toekomst voor ons te interesseren. Ook een belangrijk aspect: 'hoe makkelijk moeten wij het de klant maken?' Binnenkort ga ik verder, nu even time-out.
Ja hier zijn we weer! In de getoonde filmpjes over het implanteren van Mijnbibliotheek.nl in persoonlijke blogs van lezers/gebruikers komt het aspect 'Hoe makkelijk moeten wij het de klant maken' te voorschijn. Natuurlijk moeten wij ons nut kenbaar maken, maar hoe 'dwingend' moeten we dat doen? Ik ben daar nog niet uit. Ook een 'definitief' plan om de toekomst van de bieb veilig te stellen heb ik niet. Er zal een Denktank in het leven geroepen moeten worden (maar die zal al toch wel bestaan?) Ik zal 'Bibliotheek20.ning.com' regelmatig gaan volgen ('ning'? brrrr) De hier staande bespiegelingen horen natuurlijk ook thuis op DING 23.
